پروتکل (پکيج) آموزش تنظيم هيجان گراس در 23 صفحه ورد قابل ويرايش با فرمت doc

توضيحات پکيج (پروتکل) درماني آموزشي روانشناسي

آماده سازي در 8 جلسه درماني

طراحي شده به صورت آموزش گروهي

آماده شده در بيش از   23 صفحه به صورت جامع (فونت B lotus)

داراي شرح جلسات به صورت کامل جهت اجرا

داراي رفرنس معتبر و به شيوه  APA

توجه: اين پکيج (پروتکل) شامل شرح جلسات براي آموزش و اجرا مي باشد. لازم به ذکر است که اين پکيج برگفته از پايان نامه هاي کارشناسي ارشد و دکتري دفاع شده مي باشد و در تحقيقات مختلف مورد استفاده قرار گرفته و با جامعه و نمونه ايراني سنخيت کامل دارد.

نمونه اي از جلسات درماني و مباني نظري پکيج مورد نظر:

جلسهاول

موضوع جلسه: آشنايي و برقراري ارتباط اعضا با يکديگر

اهدافجلسه:

1. آشنايي اعضاي گروه با يکديگر و شروع رابطه متقابل رهبر گروه (روانشناس) و اعضا

2. بيان اهداف اصلي و فرعي گروه و گفتگوي اعضا راجع به اهداف فرعي و جمعي

3. بيان منطق و مراحل مداخله

4. بيان چارچوب و قواعد شرکت در گروه

دستورجلسه

1. اعضاي گروه، تمرين هايي با هدف آشنايي با يکديگر انجام دادند. از جمله، نوعي بازي با اسامي يکديگر که مي تواند فرصتي براي آشنايي بيشتر اعضا با هم را فراهم کند. اين بازي شامل سه مرحله است: در مرحله اول اعضاي گروه، به صورت دايره نشسته و هر کدام به نوبت اسم کوچک خود را مي گويند. در مرحله دوم، هر نفر ابتدا نام عضو قبلي و بعد نام خودش را مي آورد و به همين ترتيب هر عضو سعي دارد نام ديگر اعضاي گروه را بياموزد. در مرحله سوم، هر يک از اعضا در مورد خودش و راجع به ويژگي هاي مثبت خود گفتگو مي کنند.


2. در ابتدا راجع به اهداف تشکيل گروه صحبت شد. پس از آن، افراد فهرستي از هدف هاي فردي خود نوشته و آن را درجه بندي کرده و پس از آن به نوبت راجع به آن گفتگو کردند.

تکليف: از افراد خواسته شد، در طول هفته آينده اگر به دليل رخداد خاصي يا فکر کردن به يک رخداد، در يک حالت هيجاني (غم، نگراني، ترس، تنفر، احساس گناه و ...) درگير شدند آن را در يک دفتر يادداشت کرده و در جلسه بعد يادداشت هاي خود را با ديگر اعضا در ميان بگذارند.

بازخورد: اعضاي گروه، نقطه نظر خود در مورد تجربه ي خاص اين جلسه را بيان کردند.

جلسه دوم

موضوع جلسه: انتخاب موقعيت

هدف جلسه: ارائه آموزش هيجاني

دستورجلسه

بخش اول: در آغاز، تکليف جلسه قبل مرور شد. اعضا تجربه هاي هيجاني خود را با همديگر در ميان گذاشتند. اين تجربه ها در چند بعد طبقه بندي شد: کدام رويداد برانگيزاننده ي اين حالت هيجاني بود؟ اين رويداد خاص منجر به بروز چه تغييرات بدني خاصي در شما شد؟ چه تغييراتي در حالت چهره ي شما ايجاد شد؟ و چه رفتاري در نتيجه ي آن حالت هيجاني داشتيد؟ در نهايت موفقيت هاي اعضا مورد تشويق و تصديق قرار گرفت.

.......

...................

.......................................

شرح جلسات و تکنيک هاي درماني:

اصلاحراهبردهايتنظيمهيجانازطريقمدلگراس

مدل فرايند تنظيم هيجان گراس شامل پنج مرحله بوده و هر مرحله شامل يک سري راهبردهاي سازگار و يک سري راهبردهاي ناسازگار است. به ويژه افراد دچار مشکلات هيجاني بيشتر از راهبردهاي ناسازگار استفاده مي کنند (مانند نشخوار فکري، نگراني، اجتناب و ....) لازمه ي مداخله در مشکلات هيجاني اصلاح يا حذف راهبردهاي ناسازگار و آموزش راهبردهاي سازگارانه است. مراحل اصلاح راهبردهاي تنظيم هيجان از طريق مدل گراس عبارت اند از:

مرحلهياول: انتخابموقعيت

اولين مرحله از فرايند تنظيم هيجان گراس انتخاب موقعيت است. انتخاب موقعيت مرحله ي آغازين تنظيم هيجان است. اين نوع تنظيم هيجان شامل اتخاذ اعمالي است که موجب مي شوند با موقعيتي که انتظار داريم باعث برانگيختگي هيجان هاي مطلوب (يا نامطلوب) شود کمتر يا بيشتر مواجه شويم.

لازمه انتخاب موقعيت فهم ويژگي هاي مربوط به موقعيت و پاسخ هاي هيجاني مورد انتظار نسبت به اين ويژگي ها است. البته نيل به چنين درکي اصلا آسان نيست. چرا که وقتي فرد براي درک تجارب هيجاني اش به وقايع يک سال گذشته مي انديشد شکاف بين آن تجربه و خاطره حاصل از آن موجب مي شود که درک آن موقعيت درست صورت نگيرد. به ويژه وقتي که زماني زياد از آن اتفاق گذشته باشد، برخي از وقايع بزرگ تر از حد به نظر مي رسند، که به آن سو گيري نگاه به گذشته و آينده گفته مي شود (گراس و تامپسون، 2007).

مانع ديگر براي انتخاب موقعيت به شيوه موثر محاسبه سود و زيان منافع کوتاه مدت تنظيم هيجان در مقابل منافع طولاني مدت آن است. مثلا يک فرد خجالتي که از موقعيت هاي اجتماعي اجتناب مي کند در کوتاه مدت احساس بهتري دارد ولي ممکن است اين دوري کردن در درازمدت منجر به انزواي اجتماعي او شود. به دليل پيچيدگي محاسبه سود و زيان در اکثر مواقع، لازمه انتخاب موقعيت دسترسي به نظر گاه ديگران (والدين، درمانگران يا....) مي باشد (گراس و تامپسون، 2007).